Douglas vs. Mauro

Douglas, verdediger van FC Twente, van nature een Braziliaan, is genaturaliseerd tot Nederlander. Op zich niet zo´n vreemd gegeven natuurlijk, maar…

Een jaar of 2 terug kwam er een discussie dat Nederland niet zulke goede verdedigers had en er in een jeugd ook niet genoeg talent rond liep. Ach, no problem want daar was Douglas. Net een jaar of 2 in Nederland, van origine een Braziliaan, die wilde Nederland wel helpen. Waarom hij dat wil was nog even onduidelijk. Natuurlijk wilde onze aankomende Nederlandse vriend dat wel uitleggen. Hij had bij Brazilië namelijk niet zo’n grote kans om geselecteerd te worden voor interlands en dan kan je nooit naar bijvoorbeeld Engeland om te voetballen. Logisch toch, dan koop je even een nieuwe nationaliteit en dan kan vervolgens als kersverse Nederlander verkassen naar die gedroomde topclub in de Engelse competitie. 4 jaar hoefde hij er maar voor in Nederland te wonen.

Ja Mauro, was je maar een topvoetballer uit Angola dan had je met gemak de Nederlandse nationaliteit gekregen en had je niet om tv hoeven komen of naar Den Haag hoeven gaan. Dan had je nu waarschijnlijk als groot talent bij Chelsea of Man United rond gelopen. 8 jaar in Nederland is natuurlijk niet genoeg om jezelf Nederlander te noemen. Nee, je moet er wel wat voor doen. O, je kan al Nederlands met de zachte G? Nee, dan mogen we je nog steeds niet houden hoor. Je moet toch echt iets van waarde aan het land toevoegen. Was jij nou die nieuwe hartchirurg of de opvolger van Okkels dan hadden we zeker niet moeilijk gedaan, maar dat ben je niet dus moet je maar terug…

Beste Tweede Kamer,

Voorzitter, moeten we niet bij ons te raden gaan wie wel en wie niet Nederlander mag zijn? Iemand die vlucht voor een gevaarlijk land (toen), hier opgroeit in de meest turbulente periode in zijn leven en ook nog eens de taal leert, die moet vertrekken, want hij is 18. Maar iemand die het alleen voor eigen gewin doet zodat hij én interlands kan spelen én voor Chelsea kan gaan voetballen straks, die houden we wel.. Graag een uitleg!

Verloedering van de televisie?

“En de televiezierring gaat naar … Voetbal International”. Dat waren de woorden van Mies Bauman op het Televiezierring Gala op vrijdag 22/10/2011. Het voetbalprogramma met Wilfrede Genee en Johan Derksen was live toen ze te horen kregen dat ze de televiezierring gewonnen hadden. Ewout (‘who the hell is Ewout’, aldus Mies Bauman) moest Johan Derksen interviewen over hoe hij vond dat het programma gewonnen had. Je kon zichtbaar zien dat het Johan Derksen helemaal niks uitmaakte of ze nou gewonnen hadden of niet. Wel voor de makers, want met een klein budget en een klein productieteam hebben ze toch maar mooi ‘Wie is de mol’ en de gedoodverfde favoriet ‘The voice of Holland’ verslagen.

Kijkend naar de live uitzending van het Gala zat ik toch wel te genieten eigenlijk. Al de hele avond wonnen de kleintjes van de groten. De ‘Taarten van Abel’ versloeg het klokhuis en het Sinterklaasjournaal, ‘Man Bijt Hond’ won van Swiebertje en het programma van Sonja Barends en dan nog VI dat won. En wanneer de uitslag dan bekend is, staan er allemaal van bekakte en patserige televisie mensen die het allemaal wel weten te verkondigen dat de winst van VI de doodsteek is voor de Nederlandse TV. Is dat wel zo? Schijnbaar is het publiek zo gek van VI dat ze vonden dat zij de Ring wel eens mochten winnen. Al had ‘Wie is de mol’ ook best mogen winnen van mij hoor.

Ik denk wel dat menig Nederlander had verwacht dat the Voice zou gaan winnen. Zelf moet ik toegeven dat ik het ook had verwacht eigenlijk. Maar ik kan het ook wel begrijpen hoor. Ondanks dat het een sterk concept is, eindelijk alleen maar talent en geen wannabe sterren en mislukkingen, maar toch ook gewoon weer een talentenjacht. Zijn we daar nou niet eens klaar mee. Al jaren zijn bezig met dit soort programma’s. Het begon in 1 november 2002, bijna 10 jaar geleden, met Idols I. Nederland was in de ban van Jim en Jamai, nagenoeg de enige deelnemers van alle shows die we nog met enige regelmaat voorbij zien komen. Inmiddels zijn we dus bijna 10 jaar verder en hebben we volgens mij zo’n 50 shows voorbij zijn komen. Weet ik veel hoeveel keer Idols, X-factor, Popstars, So You Think You Can Dance enzovoorts voorbij zijn gekomen met een nieuw seizoen, we zijn er gewoon klaar mee.

Nederland, en vooral die bekakt pratende televisiemannetjes in Nederland, we willen geen talentenjachten meer, lijkt me toch duidelijk na de 46e Televiezierring. We willen kleine producties, aparte producties, niet één uit een dozijn, maar iets nieuws, iets verfrissends. Vanavond begint Paul de Leeuw weer met een nieuw programma, al een week of 7 is de serie Overspel bezig, DWDD doet het nog steeds heel goed. Dit zijn de programma’s die iets losmaken. Dus, volgend jaar geen commerciële Televierring meer, maar gewoon weer een publieke!

Quote van de dag(7)

“We have more experts, but more problems”. (Bron: AIESEC – the paradox of time)

See the movie below. It is an eye-opener…

De zotheid van de herhaling

Meestal als je columns of blogs leest, ook die van mij, dan heb je al snel het idee: wat is die blogger of columnist irritant of een zeiker. Om eerlijk te zijn: het is heerlijk om eens wat te zeiken te hebben, doe het ook eens. Maar nu, geen gezeur meer, maar frustraties.

Het mooie van internet en ons digitale tijdperk is dat je alles overal en op elke gewenst tijdstip kunt opzoeken of (terug)kijken. Een plaatje van google afbeeldingen, een videoclip op YouTube, een uitleg op Wikipedia, het nieuws op NU.nl en bovenal je favoriete series op uitzending gemist of RLT gemist. En mijn frustraties komen tot stand door dat allerlaatste: RTL gemist.

Ik volg tegenwoordig op de publieke omroep de serie Overspel, super serie en een aanrader voor iedereen. Spanning en sensatie alom en dat nog in een goed jasje, zeker voor de Nederlandse TV-industrie. Na het kijken van de laatste aflevering die op internet staat schoot mij een andere serie te binnen. Sinds afgelopen woensdag te volgen op RTL 8: Camalot. Ik, een historicus in spe, is hier natuurlijk door geprikkeld en gebrand om dit te zien. Helaas kon ik op het tijdstip zelf niet kijken, maar niet getreurd, RTL Gemist is er natuurlijk ook altijd nog, toch? Nou, nee!

Weer een knap staaltje van geldklopperij is te zien bij deze geldbeluste omroep. Want wat bleek, na het openen van de site, de desbetreffende aflevering te hebben opgezocht, krijg je een melding. “Voor 1.30EUR krijgt u 24 uur toegang tot deze aflevering. Stop hier of ga verder met betalen en volg de aanwijzingen op het volgende scherm”. Blijkt dus dat je even mag dokken om een aflevering te zien. Om gek van te worden. RTL wil groter zijn dan de publieke omroep, de meeste kijkcijfers krijgen en daarmee landelijke faam verdienen. Nou, beste baas van RTL, interesseert me namelijk niet hoe je heet, zo lukt dat dus niet! Nu ben je weer mooi een kijkcijfer kwijt, maar het geeft niet hoor. Kijk ik toch gewoon een extra programma bij de publieke?

Holocaustontkenning bestraffen is een vrije samenleving onwaardig

Vandaag op NRC.nl stond een goed artikel over Holocaustontkenning. Hieronder zie je het hele artikel, alleen ik wil nog even kort iets blichten. Namelijk:

‘… een aparte wet tegen ontkennen van de holocaust. “Met deze wet willen we een norm stellen op basis waarvan de rechtspraak hiertegen kan optreden.” Juist deze kijk op de holocaust werkt averechts, aldus Bessems, … Geef je de ontkenners niet juist een argument? ‘Ha! Ze zijn zo bang dat wij het échte verhaal onthullen dat ze ons de mond moeten snoeren! We mogen alle bewijzen die wij hebben niet eens laten zien!’

Hierin heeft Kustaw Bessems een goed punt. Een vergelijking kun je maken met de landing op de maan. Zolang ieder de vrijheid heeft om aan te dragen waarom wel of waarom niet, dan zal iedereen toch van de algemene waarheid uitgaan, maar zodra je een bepaalde mening verbied, gaan mensen vragen stellen. Dan heb je een veel groter probleem dan die enkeling die nu zegt dat de Holocaust niet heeft bestaan. Wat overigens natuurlijk van de zotte is!

Hieronder het gehele bericht van NRC:

Holocaustontkenning bestraffen is een vrije samenleving onwaardig

De Arabisch Europese Liga werd vorig jaar beboet voor een kwetsende cartoon over de holocaust. Hypocriet, vond de islamclub, want het is wel toegestaan om de profeet Mohammed belachelijk te maken. De Joodse journalist Kustaw Bessems baalt ervan dat de AEL dit punt in Nederland heeft kunnen maken.

In dagblad De Pers opent hij daarom de aanval op wetsartikelen tegen beledigen, haatzaaien en discrimineren. De vergelijking die de AEL maakt gaat mank, geeft hij toe in zijn essay van vier pagina’s. “Maar als manke vergelijkingen verboden waren, hadden de meesten van ons een strafblad. Het was van de AEL misschien geen goede bijdrage aan het maatschappelijk debat, maar het was wel een bijdrage.”

Belediging is de prijs van verscheidenheid
Dat onsmakelijke ideeën niet worden bestraft maar onbelemmerd kunnen worden geuit lijkt hem juist de kracht van een vrije samenleving. “In een vrije, diverse samenleving kan geen recht bestaan om niet te worden beledigd. De vrijheid die je hebt om een religie te beleven is dezelfde vrijheid die anderen hebben om die religie te bekritiseren, belachelijk te maken en verbaal aan stukken te slaan.”

Belediging is de prijs van verscheidenheid, stelt Bessems, die als journalist voor Trouw en De Pers tien jaar lang verslag deed over vrije meningsuiting en integratievraagstukken. Censuurwetten leiden volgens hem alleen maar tot een “wedloop in kwetsuren” en het smoren van echt debat. “Argumenteren, om begrip vragen, verzoeken of iemand rekening met je houdt: dat zouden de enige wapenen moeten zijn die je gebruikt om iemands opvattingen of manier van uiten te veranderen.” Dat woorden weerzinwekkend zijn, is geen reden om ze te verbieden, besluit Bessems. “Weerzinwekkende woorden zijn de ware test van de vrijheid van meningsuiting.”

Censuur geeft ontkenners een argument
Holocaustontkenning is in expliciete zin niet strafbaar. Maar omdat het zo gevoelig ligt kan de rechter het wel veroordelen als een misdrijf tegen de openbare orde. In het geval van de AEL was dat artikel 137e: groepsbelediging danwel aanzetten tot haat. ChristenUnie-Kamerlid Joel Voordewind vindt dit niet ver genoeg gaan en wil dat er een aparte wet komt tegen ontkennen van de holocaust. “Met deze wet willen we een norm stellen op basis waarvan de rechtspraak hiertegen kan optreden.”

Juist deze kijk op de holocaust werkt averechts, aldus Bessems, die de sporen van de genocide kent in zijn familie. “Zijn de overlevenden niet genoeg? De getuigen? De plekken die aan de holocaust herinneren? De archieven, de gebouwen? Geef je de ontkenners niet juist een argument? ‘Ha! Ze zijn zo bang dat wij het échte verhaal onthullen dat ze ons de mond moeten snoeren! We mogen alle bewijzen die wij hebben niet eens laten zien!’ De grootst mogelijke belediging is in mijn ogen dat wij censuur nodig vinden om te voorkomen dat mensen onzin verkopen over de holocaust.”

Bron: NRC.nl, 06/10/2011, Steven de Jong.

Raar, maar waar

Het merkwaardige schapengedrag van de mens.

Leerprocessen en onderwijspsychologie. Op zich niet echt mijn vak, maar het blijkt toch zeker leuk. Met name de ontwikkelingstheorieën. Hoe je leer je iemand bepaalde dingen aan, we zijn er nog niet over uit. Maar er zijn een hoop manieren. Na twee keer 45 minuten college is het college afgelopen. Enerzijds jammer, het is dan geen geschiedenis, maar zeker heel interessant. Anderzijds, weer even lekker klaar met dat psychologische gedoe. Maar dan?! Denk je op een universiteit te zitten, al meer dan 2 jaar en vele gastdocenten verder, gaan je medestudenten klappen als de docent klaar is met spreken. Ja, KLAPPEN!

Leg mij dat nou eens uit. Waarom klap je voor iemand die voor jou zijn werk uitvoert. Natuurlijk, was het een lezing geweest met nieuwe inzichten in belangrijke materie, bijvoorbeeld een genezing voor AIDS, dan geef je iemand de lof die deze persoon verdiend. Maar iemand die enkel komt om de student wat bij te brengen, waarom geef je hem applaus?

Überhaupt is applaus iets heel merkwaardigs. Er gebeurd iets, dit wordt bestempeld als iets positiefs, iets goeds en er gaat iemand met zijn handen op elkaar slaan. Want lieve mensen, dat is klappen, suf met je handen op elkaar staan rammen. Daarna volgt zonder enige moeite het merendeel van de aanwezigen en tot overmaat van ramp gaan ze ook nog fluiten en joelen. Alsof je Usain Bolt de 100 meter ziet winnen of Nederland met 11-0 wint van San Marino. Terwijl het gewoon een college is, om maar weer even terug te komen op hét voorval.

Nee, klappen voor een docent, zoiets raars. Maar we kunnen er nog meerdere aan dat lijstje toevoegen. Wat denk je namelijk van klappen voor een piloot, zorgt er voor dat je van a naar b komt, klappen voor een film, nog zo iets, die mensen zitten aan de andere kant van de wereld en je klapt tegen een beeldscherm. Nou zo kunnen we doorgaan. Ik roep iedereen op het nou eens helemaal anders te doen. Laten we nou eens gewoon accepteren dat die mensen een normale baan aan het uitvoeren zijn en dan eens gaan richten op mensen die een echt applaus verdienen: hart-chirurgen, trauma medewerkers, de politie, brandweermannen. Zij zijn de echte helden!

Terug naar de geschreven liefdesbrief.

Ik sta in Café Beurs, een begrip voor elke jeugdige Rotterdammer. Of je nou scholier, student of gewoon jong bent dan ken je de Beurs. Harde beats knallen uit de boxen, het bier stroomt rijkelijk uit de tab en er wordt flink gefeest. Toch lijkt het niet zo’n groot feest als dat je denkt te zien. Overal staan mensen met hun hoofd een beetje naar de grond gebogen. Wat verbaast en nieuwsgierig probeer ik te ontdekken wat ze doen. Tot mijn grote ontsteltenis en verbazing zie ik dat ze zitten te pingen of te What’s app’en.

Stel je nou eens voor. Je loopt daar door de Beurs, een beetje met je heupen wiegen en springen op de muziek. Drankje hier, drankje daar. En dan, wauw, een verschijning. Op nog geen paar meter van je vandaan staat dan die droomvrouw, of man natuurlijk. Een mooie bos haar(blond, krullen), lieve lach of juist die stoere blik en een goede smaak wat kleding betreft. Jullie blikken kruisen en de vonken spatten over. Op elkaar aflopend bedenk je een openingszin: “Kom je hier vaker, heb je nog nooit gezien”, “Ken ik jou niet ergens van…”, “Waar is je witte paard, prins(es)”. En dan, op het moment supreme, allerlei gedachten razen door je kop. Je ziet je zelf al wakker worden naast zijn/haar prachtige lichaam of samen slenteren door de stad der liefde. En dan begint hij/zij te praten en nog voordat de namen uitgewisseld zijn, vraagt degene die vonken heeft aangestoken: “Hallo, mag ik je ping?”. M’n WAT?!

Tegenwoordig leeft men in zijn of haar telefoon. Handig natuurlijk, altijd internet paraat, je agenda op zakformaat, mp3-speler en bellen en smsen, alles in één. Zeker weten een mooi voorbeeld van de moderne technologie. Maar lieve mensen, waar gaat het heen met onze maatschappij als zelfs de liefde al geautomatiseerd is. Dat we alleen nog kunnen communiceren via Ping, What’s App en weet ik veel hoe die gratis chat dingen heten. Natuurlijk, toen ik 13, 14 jaar was ging je ook flirten via de MSN Chat, daar kon je alles zeggen tegen de ander. Zeker voor de mannen was dat makkelijker aangezien face-to-face nog iets te moeilijks was. Nu ben ik 20 en de meeste mensen om me heen ook. Maar eigenlijk leven we bijna allemaal, ja ik niet, nog steeds in die chat wereld. Flirten, de liefde verklaren, noem het maar op, alles via de chat.

Nee, romantisch is het allemaal allerminst! Schrijft men nog wel eens liefdesbrief naar elkaar, dat vraag ik mij regelmatig af. Niks is toch spannender dan dat? Niet een mailtje, nee gewoon via post! Weet je nog wel, je pakt papier en pen, schrijft een brief van 2, 3 of 4 kantjes, stopt hem in de enveloppe, postzegel erop en de brief is klaar. Vervolgens naar de rode TNT bussen die hem ophalen, sorteren en versturen. Een dag later wordt die dan bezorgd. En dan pas gebeurt het meest romantische. De ontvanger leest de brief. Wordt warm van binnen, er ontstaat een glimlach die niet te onderdrukken is, de ogen twinkelen op bij het lezen.

Ja, als het aan mij ligt gaan we weer terug naar die tijd. De tijd van de romantiek, van de Engelse kostuumdrama’s zoals Pride and Prejudice, de tijd waarin de mannen weer Romeo kunnen zijn en vrouwen Juliet. We moeten weer terug naar de tijd van de geschreven liefdesbrief…

Quote van de dag(6)

Doe wat je niet laten kunt en laat wat je niet kan doen (Bron: Heleen de Mooy-Lubbers, 100%EK)

Quote van de dag(5)

Egyptische moslims vieren het eind van de ramadan op het Tahrirplein in Caïro (Bron: NRC Next, 30-08-2011)