Holocaust
Niemand kan zeggen dat ie het niet kent: de Holocaust. 6 miljoen Joden vermoord, omdat ze Joods waren. Afgevoerd als beesten in treinen naar vernietigingskampen. Ze mochten niks meer. Niet meer met het openbaar vervoer, er waren nog maar enkele winkels waar ze mochten komen, banen werden geschrapt en ze moesten allen Jodensterren dragen en een J. in het paspoort gestempeld hebben staan. Nooit mogen wij hen vergeten.
Daarom is wereldwijd besloten dat er op 27 januari een Holocaust Memorial Day is. Op deze dag wordt niet alleen de Holocaust, maar ook andere genocides herdacht. Er wordt stilgestaan bij de overledenen van toen, maar ook van nu. Ook Rotterdam heeft een HDM. Op woensdag 20 januari is de HDM in R’dam. Mede georganiseerd door Histartes en de Erasmus universiteit en Humanity In Action. Deze bijeenkomst vindt plaats op 20 januari, vanaf 15.00 uur bij het Oorlogs- en Verzetsmuseum Rotterdam, Coolhaven 375.
—————————————————————————————————————————-
Geschiedenis Poëzie
Bij geschiedenis is er altijd sprake van objectiviteit en subjectiviteit. Daarbij wordt er soms ook Poëzie gemaakt. Zo had je tijdens de Krimoorlog het gedicht over de Light Brigade. Een heldhaftig gedicht over The Noble sixhundred die op hun paarden de dood tegemoet reed, recht in de kannonen van de Russen. Over de 1e wereldoorlog werd ook en gedicht geschreven: “In Flanders Field”. Een gedicht dat gaat over de soldaten die gedood zijn, de Britse soldaten, die liggen begraven onder de klaprozen in Vlaanderen. Hier het gedicht:
In Flanders Field the poppies blow
Between the crosses row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
Ook even de vertaling:
In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ‘t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede – ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.
Een prachtig gedicht natuurlijk. Een gedicht over de doden die nooit vergeten mogen worden. Ook al liggen ze nu ergens, op vreemd gebied, onder de grote klaprozen velden. Maar vergeten mogen wij ze niet. Voor altijd moeten wij hen herinneren.
—————————————————————————————————————————-
Jaja, de site is weer uitgebreid. Vanaf nu zal ik hier zo nu en dan wat historische feitjes vertellen. Denk hierbij aan feitjes van die dag, maar ook zaken die op school spelen. Hierbij wil ik jullie wat meegeven over vroeger en wat het met zich mee heeft gebracht of wat er nu nog zichtbaar van is. Daarnaast ook een verzoek aan jullie, de lezer, willen jullie ergens eens wat meer over weten, maar geen idee waar je dat kunt vinden? Vraag het en ik zal op zoek gaan naar het antwoordt of ik zal antwoorden uit de kennis die ik heb. Klik dus snel op “school” of “verzoekjes/onderzoeken” voor de verschillende onderwerpen of om een verzoek te plaatsen.
